MUMs Talk over teveel water


 

Lieve lezers,

“Mama, banaantje? Tomaatje? Paaaarikaaaa? Banaaaantje? Tomaaaaatje, mamaaaaa?” “Bo, je krijgt een banaantje. Vanmiddag krijg je lekker paprika.” “Banaaaaaaaantje?” “Ja, je krijgt een banaan.” “Ik wil paaaaarikaaaaa!” “Je krijgt een banaantje. Mama vroeg of jij een banaantje wilde, je zei ja. Mama heeft voor jou nu een lekker banaantje gepeld.” De banaan verdwijnt zonder schil in een schaaltje en wordt binnen op de tafel gezet. Ik draai mezelf om naar het koffieautomaatje om een lekkere latte macchiato tevoorschijn te toveren en ik hoor de prullenbak. De prullenbak in combinatie met een tweejarig kind is een gevaarlijke. Ik draai me weer om richting Bo en er kijken me twee onschuldige blauwe ogen aan. “Mama, op! Paaaaaarikaaaaaaa?” De banaan was gedegradeerd tot prullenbakvulling en ik vond het enerzijds inventief, anderzijds shocking dat er zo makkelijk met eten omgesprongen werd. Natuurlijk heeft Bo nu geen paaaaaaarikaaaaaa, maar gewoon niets. Ze moet toch leren dat je niet zomaar iets weggooien kunt om iets nieuws te krijgen.

Aan het einde van de dag loop ik de tuin in en besproei de plantjes. Ja, de plantjes waar ik het over had in de vorige blog. Er staan er nog een aantal en deze groeien heel aardig. Zo aardig dat ik ze nog steeds moet verpotten. Terwijl ik de planten water geef besef ik me weer iets. In één van de plantjes blijft een laagje water staan. De plant is verzadigd. De plant heeft het water niet nodig. Het overtollige water kan zelfs voor nare gevolgen zorgen. En alweer maak ik de sprong in gedachten naar het leven van alledag en de opvoeding. Moeten wij ook niet uitkijken dat we onze kinderen teveel geven, overzorgen, verzadigen en daarmee ellendig lang doorgaan? Wat gebeurt er als we onze kinderen teveel verwennen, ze alles uit handen nemen? Worden het dan ook geen planten die teveel water hebben gekregen en waarvan de gevolgen desastreus kunnen zijn? Geef je kinderen niet teveel “water”, maar geef ze liefde. Planten die teveel water krijgen verzuipen. Kinderen die je teveel verwend zullen verdrinken in de maatschappij. Ik lees weleens columns over de generatie die eraan komt. De kinderen die teveel verzorgt worden, die zelf niets meer kunnen, omdat het allemaal maar voor ze geregeld wordt. Willen we dat? Of willen we zelfstandige, weerbare, evenwichtige mensen creëren? Lastig, hè? Ik vind van wel. Want hoe doe je dat nu? Terwijl de media je vertelt hoe gevaarlijk het is buiten, gaan bij jou alle alarmbellen rinkelen. En het wordt er natuurlijk ook niet gemakkelijker op nu iedereen z’n mening fijn kan ventileren op social media en deze niet onder stoelen of banken steekt. Je bent al snel een slechte ouder in de ogen van de media en je medemens als je je kind niet alles geeft wat er aan materieel te geven valt. Hoe hou je jezelf staande!?

Wat heeft hij/zij daadwerkelijk nodig om te overleven in de jungle van het leven. Is dat teveel water of is dat ook eens een ‘nee’, een moment in de hoek of even geen koekje. Is dat laten weten dat je het er niet mee eens bent, structuur aanbrengen en op die wijze respect afdwingen? Is dat je kind maar de baas laten spelen voor de lieve vrede of als ouder je grenzen aangeven? En of dat lastig is! Bo greep het koekje van de schaal, kirde “dank je wel” en at het kalmpjes op alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En nee, dit was niet thuis. Dit was op visite…  En daar zit je dan met je goede opvoedintenties. Ik spreek haar aan… “Bo, heb jij dat koekje gekregen?” Geen antwoord… “Nijntje!” gilt ze tegen de grotere meiden om haar heen starend naar een scherm waar het desbetreffende konijn op ronddartelt. “Bo, of heb jij het koekje gepakt?” Een korte blik van verstandhouding en een korte “ja” volgen. Ze kijkt me nu langer aan. “Mama wil niet dat jij zomaar koekjes pakt van de schaal. Wat zeggen we dan?” “Ok, mama.”

MUM Esther