MUMs Talk over Nee


 

Lieve lezers,

Het favoriete woord is “nee” en ze trekt vaker een pruilmondje… Rara! Het is niet te geloven hoe vaak “nee” eruit komt. De kleine meid weet daarentegen wel heel goed wanneer ze dit wel en wanneer ze dit niet toepassen wil. Bijvoorbeeld, “Bo, ga je naar bed?” “Nee!” of “Bo, wil je een koekje?” “Nee!” met tegenstrijdige loopbeweging richting de desbetreffende kast, dus toch een koekje. Het is ook wel hilarisch. Mevrouw zoekt de grenzen op. Ik noem haar liefkozend “De Directrice” en geniet van het karakter dat zich ontwikkelt. Het is leuk te zien wat er uit je kind komt. Hoe ze zich staande houdt en hoe ze zich weet te manifesteren in een grotere groep. Bo is vooral van de no-nonsens. Ze weet iets heel goed te “vertellen”, maar houdt niet van het conflict. En dat vind ik een goede eigenschap.

De ontwikkeling van een kind is niet zomaar iets. Het is het resultaat van de dingen die jij erin stopt. Er zijn een aantal zaken die ik hier thuis expres toepas om andere kwaliteiten te ontplooien. Bo krijgt hier geen tablet en ook geen telefoon om mee te spelen. Dat komt vroeg genoeg. Ik zie daarentegen wel dat ze zich heel goed kan vermaken met wat er maar voorhanden is. Ik als moeder vind dat gaaf. Te zien dat ze de tuin in loopt bij mij, familie, vrienden en kennissen en een heel spel ontwikkelt met de voorhanden zijnde tuinattributen. Hilarisch! Hele verhalen over vogels. Het kind ontwikkelt op deze wijze een creativiteit en een oplossingsgerichtheid waar je u tegen zegt. Het kind is kind. Iedere opvoeder maakt z’n eigen keuzes en dat is nu het fascinerende aan (volwassen geworden) mensen. Het zijn hele diverse wezens. Wat jij doet, komt terug. Daarom is opvoeden ook zo’n verantwoordelijkheid. Alles wat je doet moet in het teken staan van opbouwen en niet van afbreken. Te makkelijk zijn kan weleens betekenen dat je je kind tekort doet. Het zit niet te wachten op een grenzeloos bestaan. Het wil geborgenheid en weten waar het aan toe is. Daarom zoekt hij/zij bij jou die grenzen op. Daarom heb je het ineens zo druk met opvoeden. Dat ís opvoeden. En hoe leuk is dat?!

Zo leuk dat je ’s avonds kapot op de bank ploft met je benen op een tafeltje en een latte in je hand. Dat je bedenkt dat het wel een hele strijd was om Marietje in bed te manoeuvreren. Dat het liedjes zingen je steeds beter afgaat. Wat overigens een hilarisch geluid moet zijn voor de buren. Bedenk een kraai met vier poliepen op z’n stembanden en je komt in de buurt. Maar Bo krijgt niet genoeg van emmertjes water halen, eendjes in het water en in Holland staat een huis. Dus moeder krast vrolijk verder. Heel gezellig! Dat je middenin de nacht ineens vanuit het bed hoort: “Auw tenen!” wat niets meer en niets minder betekent als: “Mama, aandacht.” Vaak ook zo weer over, maar goed… het gebeurt wel. Ze noemen dit de tropenjaren. Ik moet zeggen dat ik bij tropen altijd iets gezelligs bedenk. Ik noem het af en toe de ijstijd. Stenen tijdperk gaat me te ver. Dat is het niet.

Mijn Marietje is nu 2 en een beetje. De ijstijd duurt nog wel even. Daar kun je van op aan. Dan maar het beste maken van de tijd en je schaatsen onderbinden. Maak er maar een feestje van. Aan alles komt een einde en wat komt er dan? Make the best of what’s now! Morgen bestaat nog niet. En dat besef kun je je kinderen ook niet snel genoeg bijbrengen. Make the best of what’s now! Als ze iedere dag het beste maken van wat er nu is, dan kan het niet anders dan dat ze op hele overzichtelijke manier leren genieten en zich leren ontwikkelen tot de mensen die ze zijn. Maak de stappen nooit groter dan de realiteit toelaat en geniet…

MUM Esther