MUMs Talk over kouwe koffie

michelle-3

 

“Kouwe koffie”

 

Ik hing net op met een lieve vriendin (zonder kroost). Eigenlijk ben ik heel even een ietsiepietsie heel klein tikkeltje jaloers. Gewoon heel even een mummetje van een secondetje… Heerlijk appartement in een grote stad, even koffietje hier en een lunchje daar. Daarna duikt ze weer achter haar laptop om haar vers opgezette bedrijf, met een verse kop koffie, een succes te maken. Maar voor die tijd belt ze mij… Omdat ze het hele weekend al aan me denkt of ik nog wel een soort van leefde en nog wel wist of ik zelf bestond naast die twee minimensen.

1 uur en 50 min. geeft de gespreksduur aan als we hebben ophangen. 1 UUR EN 50 MINUTEN? Nee joh, natuurlijk heb ik daar geen tijd voor. ONDERTUSSEN dendert mijn dag namelijk gewoon door, en:
* heb ik de afwasmachine uitgepakt en ingepakt. Met 1 hand, want ik
ben m’n oordopjes kwijt en handsfree is geen optie. Ik ben Jessica
Jones, weet je nog wel, en dan kan je je phone niet ergens neerleggen…
Dat ding moet ik dus vasthouden;
* heb ik het huis afgestoft, want er komt vanavond kraambezoek. Het is dan
donker denk ik, maar goed, je weet maar nooit;
* drink ik in tegenstelling tot mijn vriendin mijn oude “kouwe koffie”
en zet ik alvast de 4e. Mijn lijf schreeuwt niet meer om cafeïne,
maar jammert sinds 8 weken;
* Op ong. 45 min. gespreksduur: “Meeeeeeeeeee!” de baby opgepakt, want ze huilt… Vanaf nu doe ik onderstaande dingen dus met nog minder dan 1 hand, want ik moet hupsen
met de baby en de telefoon tussen m’n schouder en oor klemmen.
Jawel, daar word je stijf van…
(Ondertussen vrolijk verder babbelend)
* ruim ik de zooi (ik bedoel speelgoed) op van Joah. We leren hem opruimen… Zo fijn, want hij helpt best goed mee.

 

Het jammere aan dit ritueel is, dat het ’s morgens gewoon weer opnieuw begint. Weet je wat trouwens vreselijk is aan dat rondslingerende spul? DUPLOBLOKJES! Ben je daar wel eens op gaan staan met je schoenloze voet? DAT DOET PIJN!
Balancerend op een duploblokje gaat ondertussen de deurbel bij mijn vriendin, de postbode… Ze heeft geen idee wat er in het pakketje zit die de beste man bezorgt. Samen wachten we in spanning af. “ZO GROOT?”, roept ze tegen de postbode en ze weet nog steeds niet wat het zou kunnen zijn. Ze beseft trouwens niet dat dit eigenlijk voor mij het spannendste moment van de dag is en ik roep: “EN, EN, EN, EN, EN?” “Ooooh ja! Het zijn mijn nieuwe laarzen van €14 uit de Zalando lounge!
Ken je dat Mies?” Ja, ik ken het zeker, maar mijn mail staat tegenwoordig, op onverklaarbare wijze, vol met “Ouders van nu”, “Nutricia voor jou” en “Wij jonge ouders”… HOE DAN? Ik bedenk me dat ik menooit ergens voor heb ingeschreven en toch weten ze dat je koters hebt
en krijg je van die pedagogisch verantwoordde mailtjes. BAH!
Nieuwe laarzen dus. Heerlijk! Ga me zo gelijk inschrijven.
Ik probeer eerst nog even iets van de bewoonde wereld mee te krijgen en zet de tv aan voor het nieuws. Ik kijk naar de jungle in Calais. Tjee, wat een vreselijke toestand toch! Ook mijn vriendin zet
de tv aan en we zien samen de bizarre overgang van deze narigheid naar het gedoe rondom Zwarte Piet. We zien een jongetje met een “mooie” zelfgemaakte meiter op zijn hoofd en zijn naam er opgeschreven: Rahaad. Geweldig die kids! Gewoon genieten. Welke naam ze ook hebben. We zien Pieten zonder schmink met alleen maar wat vegen op hun gezicht. In koor roepen we: “Kijk deze vieze piet!” en we lachen. Bizarre wereld…

 

Over schoenen gesproken trouwens… Shoot! Joah heeft omgekrulde teennagels, dus moet nu echt schoenen bestellen. Nou, doen we even. Klikkerdeklik. Ja, deze zijn leuk! Huppetee. Zalando doet goede zaken vandaag.

Ik geef de terminale palm op het balkon ook nog even water. Geen idee waarom. Ik app m’n moeder zo wel of je in november ook de buitenplanten water moet geven. Oh, ik bel haar zo trouwens wel even. Tegen de tijd dat ze dan terug heeft geappt is het eind november en is m’n palm of verzopen of uitgedroogd en dus dood. Ik was nog even de flesjes af maar dat lukt eigenlijk niet, dus ik verbrand mijn hand. GREAT! En dan opeens zijn we bijna 1 uur en 50 min verder.

Bloedheet heb ik het, maar wat heerlijk om zo even te klessebessen. Moe, een zere voet, verbrande hand, maar toch voldaan, hang ik op. Op naar de rest van de dag. Hè lekker, eerst nog maar even koffie.. AAH BAH, koud!