MUMs Talk over kots


 

Lieve lezers,

Valt het je weleens op hoe fit een peuter nog altijd is als hij/zij ziek is? Bij Bo is dit het geval. Zij heeft wat last van haar maag en voor het eerst spuugt ze met volle overtuiging de vloer in de woonkamer, de vloer in de badkamer, haar matrasje, haar slaapzak, haar trui, haar haren, haar hoofd, en ga zo nog maar even door, onder. Echt, hier trof ik vandaag iemand met straalaandrijving. Zielig is het natuurlijk, maar ook wat viezig. Mag ik dat zeggen? Of vinden de ultra-moeders dit dan aanstelleritus? Grapje natuurlijk. En ondanks het feit dat ze zoveel spuugt vandaag rent ze tussendoor de hele kamer door alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zelf weleens geprobeerd tussen het spugen door? Respect voor onze kleintjes!

Ik moest er vroeger niet aan denken. Kots! Op het moment dat iemand een straal inzette deed ik standaard mee. Dan werd het bijna een spelletje “ver-kotsen-voor-gevorderden” en was ik degene die gevoelsmatig won, want wat doet dat zeer. Het gevoel dat je ribben meekomen op het moment van overgeven. Vindt u het ook al zo’n lekker onderwerp? Nee?! Ik ook niet. Ik heb er alleen wel even al de hele dag mee te maken. Ik moet wel zeggen dat het hilarisch begon. Ja, het moment van aanvangen dan. We kregen bezoek gisteren en het betrof bevriende Duitsers. Die hadden een cadeautje meegenomen en Bo kirde direct bij het zien van de verpakking “Beer”. Het werd een theeservies en eenmaal uitgepakt wierp zij de eerste straal kots van zich af. Had toch maar een beer meegenomen. Het theeservies valt niet zo in de smaak zo te zien. Gelukkig beschikken deze vrienden over hetzelfde soort humor.

Maar goed, ik heb haar naar de opvang gebracht vanochtend vroeg. Eerst maar eens proberen. Je weet toch niet zo goed wat je kind precies heeft en als het geen koorts heeft, breng het dan eerst  gewoon even weg. Na een uurtje of anderhalf ontving ik het telefoontje of ik mijn dochter weer op kon komen halen. Ze had maar liefst driemaal overgegeven. Ik vond dat al een hele prestatie en ben als de wiedeweerga naar de opvang gereden om een wit snoetje te ontdekken dat buiten op een fietsje zat en het na driemaal spugen nog prima naar haar zin had. Ik kan me niet herinneren dat ik vrolijk rondfietste anderhalve maand terug toen ikzelf getroffen werd door de griep.

En daar zitten we dan. Thuis, met kotsgolven om onze oren. En wat schertst mijn verbazing?! Ze kan kotsen wat ze wil, ik poets en veeg en dat zonder de welbekende strijd om het ver-kotsen. Het schijnt dus zo te zijn dat je heel wat tolereren kunt van je kind. Wat een ontdekking, wat een ontwikkeling. Je stapt dus over je eigen walging heen. Fantastisch! En dat is maar goed ook. Ik heb nog nooit zoveel spuug over me heen gekregen. Want, een emmer, de wasbak, het toilet, een plastictas? Niets is zo fijn als kotsen over mama’s schouder of tegen mama’s buik. En je laat het gewoon gebeuren. Het hoort erbij ofzo. Ik weet het niet, maar de liefde voor je kind dwingt je over je nachtmerries heen. Gelukkig komt er aan dit soort dagen een eind. Ik zou niet weten hoe ik er mentaal aan toe zou zijn als je dit een maand vol moest houden, maar zo een dag of drie is vervelend, maar je stelt jezelf erop in. Ik loop dus ook in een oud t-shirt en een versleten trainingsbroek door het huis te banjeren als een soort kotspilaar. Erg aantrekkelijk is het vast niet, maar ach… als je daar geen rekening mee hoeft te houden zie ik geen enkel obstakel om je als opvangbak op te stellen. Misschien niet direct iets om op je CV te vermelden, maar zeker een achievement.

Dus ik wens jullie vanachter de laptop, die overigens nog spuugvrij is, een fijne week.

MUM Esther