MUMs Talk over het kind in jezelf


 

Lieve lezers,

En zo staarde ik ineens naar de discolampen op het plafond. Op de achtergrond een jazzy muziekje. Dat die twee totaal detoneerden scheen mijn oppaskind niet te interesseren. Het is zo’n dag! Alles gaat tegelijk. Zo zit ik nu mijn blog te tikken, met het jazzy muziekje eigenlijk een tikje te hard, de lampen iets te fel  en de koffie al iets te koud door al die onderbrekingen die onvermijdelijk waren. Dus, wat ik hiermee zeggen wil is, als de kwaliteit van deze blog iets aan de lage kant is heb ik mijzelf bij deze een excuus verschaft. Ik word afgeleid!

Bo rijdt rond op een soort van brandweerauto en sjeest over de voeten heen van het oppaskind. Het betreft hier een meisje van 4. Haar voetjes doen hier zeer van, maar Bo schijnt het niet te merken. Ik hou mijn hart vast voor haar eerste autorijlessen. Ik laat haar sorry zeggen en ze gaf het meisje een knuffel. Was het allemaal maar zo makkelijk in het leven. Denken jullie daar ook weleens over na? Hoe simpel het werkt in een kinderbrein en wanneer de complexiteit toesloeg? Ik wel. Ik denk daar heel vaak over na. Vooral het complexe gedeelte. Hoe maken we het voor onszelf en daardoor voor de ander makkelijker?

“Ik wil even wat vertellen over ons oude huihuis…… In ons oude huihuis…..” En ik antwoord snel dat ik er even niet ben en dat ik over een half uur weer zichtbaar ben. Want ja, heb je die flow eindelijk te pakken, zul je net zien, word je afgeleid! Nog een afleiding te pareren. Hoe doen we het toch? “Hè, maar je bent er toch nog? Ik zie jou gewoon zitten. “

Maar goed, waar waren we? Terug naar de simpele beredenering van het kind. “Aaaah, is van mij!!! IS MIJ!!!!” En weer terug naar de realiteit. Ruzie om slippers. En de oplossing? “Wie speelde er met de slippers? “ Eén van de koters geeft aan dat ze met de slippers speelde, de andere koter geeft toe. Het snel donkerrood aangelopen hoofd maakt weer plaats voor een ietwat menselijker kleur en hiermee is de confrontatie beslecht. Dus, al met al wordt mijn blog gevuld met situaties/confrontaties tussen de twee die me legio voorbeelden verschaffen om mijn punt te maken. Wanneer is de complexiteit in ons systeem geïmplementeerd?

“Deze rammelaar is van iedereen?” En dat is gewoon een opmerking die me tegemoet komt. Niemand weet waarom, maar maakt dat uit? Ze wilde dat gewoon even kwijt. Dat de rammelaar van iedereen is. Waarschijnlijk zat dat in haar hoofd. Wanneer zijn wij gestopt met het vertellen wat in ons hoofd rondgaat? Wanneer zijn we begonnen met het spel? Wanneer wordt het weer echt? Is dat niet iets wat we onszelf weer kunnen opleggen? Gewoon met jezelf afspreken dat jezelf zijn en dichtbij jezelf blijven het enige is wat je wil? Laat het masker los. Omarm het kind in jezelf. Leer van je kroost. Word weer puur.

Dus dat wat als een lastige start begon, eindigt in een blog over een onderwerp waar we allemaal aandacht aan zouden moeten besteden. Ga dichter bij het kind in jezelf staan. Maak het jezelf niet te moeilijk. Ga terug naar je hart. Laat jezelf los. Althans, laat je gemaakte ik los, je geconditioneerde ik. De ik die het belangrijk vindt dat hij/zij op de eerste plaats komt te staan. Of de ik die zich juist ondergeschikt voelt aan de ander. De ik die koste wat kost wil winnen. De ik die het ok vindt om een ander te gronde te richten en ga op zoek naar de versimpeling. Zeg de complexiteit vaarwel!

Liefs,

MUM Esther